ยังรับได้..กับสิ่งที่เป็น
น้ำตายังน้อยกว่ารอยยิ้ม
เสียงหัวเราะ ยังมากกว่าเสียงร้องไห้
แม้รู้ว่าวันหนึ่ง
มันจะไม่ใช่อย่างที่วันนี้เป็น
ป่วยการที่จะกังวล…
เพราะไม่ช้าก็เร็ว….
วันนั้นต้องมาถึงอยู่ดี
ไม่ต้องสงสาร
ไม่ต้องเป็นห่วง
ไม่ต้องเจ็บแทน
เมื่อไหร่ที่ทนเจ็บกับความรักไม่ไหว
วันนั้นจะจากไปเอง.
สุดท้ายก็คิดถึงคุณอยู่ดี…
ประโยคนี้จาก คุณ บันทึกสาธารณะ ในห้องบันทึกสาธารณะ
ทำให้คิดถึงคุณ..อีกจนได้
บางวันที่งอแง…
บางวันที่โกรธ …
บางวันที่ประชดประชันหมั่นไส้
บางวันก็อยากจะสาปให้คุณหายไปจากโลกนี้
บางวันอยากย้อนเวลากลับไปก่อนจะเจอคุณ
บางวัน อยากจะไม่โทรหาคุณ บางวันอยากจะไม่ยิ้มให้คุณ
บางวันอยากจะเกลียดคุณ
บางวันที่ร้องไห้ เพราะคุณ….
และแม้แต่ในบางวันที่คิดจะเดินไปจากชีวิตคุณ….
ก็รู้ตัวเองว่า….
ระหว่างคนที่เธอเดินจูงมือ
แต่ไม่ได้ความรัก
กับคนที่เธอรักมากมาย
แต่ไม่มีโอกาสเดินจูงมือ
เป็นคำถามที่ฉันสงสัย
แต่ไม่อาจหาคำตอบที่ถูกได้
…
…
ฉํนรู้เพียงแค่ว่า
ตอนนี้….ฉันเจ็บ!
ไม่จำเป็นต้องเป็นคนสำคัญระดับโลก
ไม่จำเป็นต้องฟันฝ่า อุปสรรคขวากหนามจนเลือดตาแทบกระเด็น
ไม่ต้องสร้างอนุสาวรีย์ประกาศรักให้โลกรับรู้
ไม่มีใช้พิธ๊กรรมศักดิ์สิทธิ์มารับรอง
สำหรับฉัน
แค่คนสองคน รักกัน อย่างสงบเงียบ นิ่งนาน
และคงมั่นจนสุดท้ายของชีวิต …..
แม้ไม่มีโอกาสได้ใช้ชีวิตร่วมกันแม้เพียงวันเดียว
ตำนานรักยิ่งใหญ่ก็เกิดขึ้นแล้ว
แม้จะเป็นอีกครั้ง หรือจะอีกกี่ครั้ง ที่หัวใจล้าและเจ็บช้ำกับความรัก
ฉันก็ยังมั่นใจ
ว่าความรักสวยงามเสมอ
เมื่อไหร่ที่เราหดหู่ หรือเศร้ากับความรัก
ไม่ใช่เพราะความรักไม่ดี
แต่เพราะเรายังรักไม่มากพอ หรือยังรักไม่เป็น
ทุกครั้งที่มีเรื่องราวทำหัวใจให้ร้องไห้
ฉันรู้ว่ากำลังก้าวผ่านอีกหนึ่งบททดสอบของความรัก
ไม่ใช่เพื่อพิสูจน์หัวใจใครอื่น
แต่เป็นการพิสูจน์ หัวใจรักของฉันเอง
ว่าเข้มแข็งพอไหม รักมากพอไหม
บางความรัก ถูกพิสูจน์ด้วยระยะทาง
บางความรักถูกพิสูจน์ ด้วยระยะใจ
บางความรักพิสูจน์ ด้วยความเงียบนิ่ง และรอคอย
บางความรักพิสูจน์ด้วย …ความคงอยู่ หรือจากไป
และบางทีบทพิสูจน์หัวใจรักแท้ของฉันที่มีให้ใครบางคน
คือการจากลา และอยู่กับความทรงจำเพียงลำพัง
หลายวันมานี้ ตัวเองมีพฤติกรรมแบบนี้หลายครั้ง
กับบางคนที่ยิ้มให้ แต่หัวใจร้องไห้ จนน้ำท่วมปอด (มันล้นออกจากหัวใจไปถึงอวัยวะใกล้เคียงแล้ว)
แม้คนที่ได้รับรอยยิ้ม จะรู้…แต่ก็จะทำอะไรได้ นอกจากยิ้มตอบ และหัวใจร้องไห้ เช่นเดียวกัน
อย่างไรก็ตาม ฉันเชื่อว่าถ้าเรารักกันมากพอ ในหยดน้ำตา คงมีรอยยิ้ม และในรอยยิ้ม ก็มีรอยยิ้มสองอัน อยู่ใก้ลกันเสมอ
แต่วันนี้ หัวใจเราเปียกปอนด้วยน้ำตา จนร่างกายสะท้าน
