สายลมหนาวที่พัดจากขุนเขาแสนไกล
จะละลายลมทะเลร้อนแสนร้อนได้หรือเปล่า
ฉันพร่ำแต่เฝ้าถามถึงดินฟ้าอากาศ
ไม่เคยเฉียดใกล้ความในใจที่อยากบอกสักครั้ง
คำถามที่น่าเบื่อ ที่สุดแล้ว คำตอบที่ได้ก็คงน่าเบื่อพอกัน
คืนนี้นอนไม่หลับ ( อีกแล้ว )
เศร้าไหม เปล่านะ ฉันไม่ได้เศร้า
เพียงแค่เหงานิดหน่อย
เป็นเพราะฉันเองตัดสินอะไรง่ายดาย
ความใส่ใจแค่ไม่กี่ครั้ง
ไม่เคยแปลงร่างกลายเป็นความเคยชินได้
ทั้งที่รู้
ก็ยังวาดหวัง
ใครคนหนึ่งของฉัน
อีกฟากฝั่งไกลแสนไกล
ไม่อาจมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
แต่ฉันยังหวัง ยังฝัน
เราจะมองเห็นกันได้ด้วยใจ
ฝันอีกแล้ว
ในค่ำคืนนี้
ที่อยู่คนเดียว
ที่ทำได้แค่…คิดถึง
